حسین علیزاده: موسیقی در ایران همواره برای حفظ جایگاهش جنگیده است

به گزارش پایگاه خبری «واژه روز»، نهصد و پنجاه و پنجمین شب بخارا به بزرگداشت استیون بلام، پژوهشگر نامدار موسیقی ایرانی، اختصاص یافت که یکشنبه ۳۱ خردادماه در خانه هنرمندان ایران با حضور اساتیدی چون آمنه یوسف‌زاده، حسین علیزاده، نصرالله پورجوادی، محمدرضا درویشی، بابک خضرایی، هومان اسعدی و علی دهباشی برگزار شد و حاضران از دانش گسترده، فروتنی و نقش مؤثر این پژوهشگر آمریکایی در معرفی موسیقی و فرهنگ ایرانی سخن گفتند.خانه هنرمندان ایران میزبان چهره‌های برجسته موسیقی و فرهنگ ایران بود تا از نیم قرن تلاش استیون بلام برای شناخت و معرفی موسیقی ایران تجلیل کنند. در این مراسم، سخنرانانی چون آمنه یوسف‌زاده، حسین علیزاده، نصرالله پورجوادی، محمدرضا درویشی، بابک خضرایی و هومان اسعدی به تبیین جایگاه علمی و انسانی این پژوهشگر پرداختند.

«موسیقی برای حفظ جایگاهش جنگیده است»

حسین علیزاده در بخشی از سخنان خود، با اشاره به فشارهای همیشگی بر موسیقی ایران گفت: «ما در کشوری زندگی می‌کنیم که موسیقی برای حفظ جایگاه خود ناچار بوده مدام مبارزه کند. با این حال، به هنرمندان برای این ایستادگی و شجاعتشان درود می‌فرستم.» وی در ادامه با لحنی صریح افزود: «اگر قرار است شلاقی بر هنرمندی فرود آید، سهم من را هم حساب کنید.»

علیزاده با تمجید از نگاه غیرمستعمراتی استیون بلام، او را نه یک محقق خارجی، بلکه یک هم‌وطن فرهنگی خواند که موسیقی ایران را نه صرفاً به عنوان موضوعی برای مطالعه، بلکه با «تارهای قلب خود» و در پیوند با شعر و زندگی زیسته است.

پل میان فرهنگ‌ها

در ادامه، محمدرضا درویشی، آهنگساز و پژوهشگر، ویژگی متمایز بلام را درک پیوند جدایی‌ناپذیر موسیقی و ادبیات دانست و یادآور شد که او برخلاف برخی پژوهشگران، بدون شناخت شعر و زبان فارسی به سراغ موسیقی نرفت. نصرالله پورجوادی نیز با نگاهی فلسفی، موسیقی را ابزاری برای بیداری حقیقت درونی انسان توصیف کرد و تلاش‌های بلام را نه فقط یک کار آکادمیک، بلکه مسیری برای درک روح و جهان‌بینی ایرانی برشمرد.

سایر سخنرانان نیز بر این نکته توافق داشتند که بلام به پژوهشگران ایرانی آموخته است که موسیقی ایرانی یک نظام منحصر‌به‌فرد است و نباید برای اعتبار بخشیدن به آن، منتظر تأییدات بیرونی بود. این نشست در نهایت، یادآور ضرورت همدلی هنرمندان و پژوهشگران جهانی برای حفظ میراثی است که در پسِ مرزهای جغرافیایی، انسان‌ها را به یکدیگر پیوند می‌دهد.