«راز جاودانگی ایران»؛ یادداشت بابک رضایی در واکنش به تحولات اخیر

به گزارش خبرگزاری واژه روز همزمان با اقدام نمادین علی قمصری، نوازنده تار، در کنار نیروگاه برق دماوند، بابک رضایی، مدیرکل دفتر موسیقی وزارت فرهنگ، یادداشتی با عنوان «راز جاودانگی ایران» منتشر کرد. به گزارش خبرگزاری واژه روز، رضایی در ابتدای متن با طرح پرسش فرزندش «تو چرا می‌جنگی؟» و پاسخی نمادین درباره «روشن نگه داشتن چراغ خانه‌ها»، به پیوند میان مسئولیت فردی و جمعی اشاره کرده و اقدام علی قمصری را نمونه‌ای از «بست‌نشینی هنری» برای ایفای سهمی در روشنایی و همراهی با مردم دانسته است.

رضایی در ادامه با تأکید بر «ارتباط دوسویه و خطیر هنرمند و جامعه» می‌نویسد که جامعه بنا به کیفیت اثرگذاری و منش هنرمند، برخی نام‌ها را در حافظه جمعی نگه می‌دارد و همین «معنا»یی که هر فرد در برابر واقعه‌ای چون «جنگ اخیر» می‌سازد، سمت ایستادن و نگاه او را تعیین می‌کند. او با اشاره به این که رخدادهای بزرگ «تراز نگرش‌ها» هستند، از تعبیر دکتر مصطفی چمران درباره «شیپور جنگ» یاد کرده و تاریخ ایران را صحنه‌ای می‌داند که بارها با طمع، کینه و تجاوز مواجه شده اما هر بار از بحران عبور کرده و حتی مهاجمان را در خود هضم کرده است.

مدیرکل دفتر موسیقی وزارت فرهنگ، «شناسایی راز ماندگاری ایران» و حفظ آن را ضرورتی برای عبور از شرایط کنونی برشمرده و نقش هنرمندان را به‌دلیل جایگاه اثرگذارشان برجسته می‌کند؛ نقشی که می‌تواند در «انسجام اجتماعی» و پرهیز از واژه‌ها و رویکردهای واگرا مؤثر باشد. او در پایان، با ارج‌گذاری به همه کسانی که «پرچم ایران را بالا نگاه داشته‌اند»، یادداشت خود را با ابیاتی از رهی معیری ختم می‌کند: «زنده باد آن کس که هست از جان، هوادار وطن…».