«طعم گیلاس» به روایت آنیس واردا

به گزارش پایگاه خبری «واژه‌روز» به نقل از ایسنا، آنیس واردا که کارنامه حرفه‌ای‌اش از دهه ۱۹۵۰ میلادی آغاز شد، نقشی محوری در توسعه سینمای تجربی فرانسه داشت. او که به عنوان یکی از پیشگامان جنبش فمینیستی در سینما شناخته می‌شود، در مواجهه با اثر جهانی عباس کیارستمی، مجذوب نگاه شاعرانه و لطیف این کارگردان ایرانی به مقوله مرگ شده بود.

«طعم گیلاس» که در سال ۱۹۹۷ موفق به کسب جایزه «نخل طلای» جشنواره فیلم کن شد، روایتی از مردی میانسال به نام آقای بدیعی (با بازی همایون ارشادی) است که در پی یافتن کسی برای دفن کردنش پس از خودکشی است. این فیلم در نهایت با پایانی مبهم و شکستن دیوار چهارم توسط کیارستمی، به اثری ماندگار در تاریخ سینما بدل شد.

آنیس واردا درباره این فیلم گفته بود: «یکی از فیلم‌های محبوب من، طعم گیلاس کیارستمی است که در آن نیروی زندگی پیروز می‌شود. من عاشق آن فیلم هستم.»

علاقه واردا به «طعم گیلاس» در شرایطی است که وی همواره با رویکردی جسورانه به مسائل زنانه و مفاهیم بنیادین هستی می‌پرداخت. درک او از رویکرد مینیمالیستی کیارستمی در مواجهه با «مرگ» به عنوان یک حقیقت گریزناپذیر، نشان‌دهنده پیوند عمیق فکری این دو هنرمند است؛ پیوندی که باعث شد واردا حتی در سال‌های پایانی فعالیت هنری‌اش، همواره از این فیلم به عنوان یکی از آثار کلیدی مورد علاقه‌اش یاد کند.